Hoe beginnen met hardlopen écht voelt

In het begin was het helemaal een drama. Ik droeg mijn 10 jaar oude sportschoenen (dit zegt misschien genoeg over hoe sportief ik me heb gedragen in de afgelopen jaren [bij yoga draag je geen schoenen]) waar natuurlijk 0,0 demping meer in zat. Ik wist niet wat ik deed. Ik deed gewoon m’n oortjes in en ging rennen op de maat van de muziek tot ik niet meer kon en dan ging ik weer wandelen. Totdat ik mijn standaard rondje had volbracht. Je raadt het al: dit leidde tot precies niks behalve nog minder zin om het vol te houden. En eerlijk? Het maakte me eigenlijk ook niet zoveel uit. Strava? Dat zou ik echt nóóit downloaden. 

Een half jaar later besloot ik het serieuzer aan te pakken en te investeren in hardloopschoenen. Mijn god, wat een rib uit m’n lijf. Owee als ik ze nu niet minstens twee keer per week ging dragen! Bij de desbetreffende winkel kreeg ik ook een standaard schemaatje mee om te trainen tot 5k. Nou, zo moet ik er zelf wel uitkomen, dacht ik.  

En zo begon ik te rennen. Ik besloot dat ik wel een goede basisconditie zou hebben en koos zelf een leuke training uit in het schema om mee te beginnen. Het was pittig, maar het ging wel. Wat ik alleen vergat is dat je niet echt beter wordt als je niet regelmatig gaat. En dat deed ik natuurlijk niet. Ik ging gewoon wanneer ik zin had. Wind? Nehh. Regen? Nee! Moe? Ook nehh. Ging ik dan wel een keer, dan wist ik niet meer waar ik was gebleven in m’n schema en deed ik maar wat. Tot zo ver poging 1. 

Toen het eenmaal wat lekkerder weer werd, kreeg ik vaker zin om te gaan en zodoende ging ik wel wat vaker. Ik had er al best wat trainingen op zitten, maar 5k? No way, José. Dat veranderde toen ik eind oktober naar Valencia verhuisde. Dit bleken voor mij ideale omstandigheden om het hardlopen op te pakken. Niet alleen was het er heerlijk weer, door het park dat door de stad loopt, ligt ook een perfect hardlooppad. Bovendien zag ik daar dagelijks zóveel mensen hardlopen en sporten dat ik er zelf ook helemaal gemotiveerd door raakte. 

En ja hoor, ik begon het leuk te vinden. Ik ging zelfs wel drie keer per week! Er gebeurde toen ook iets wat ik nooit had verwacht: ik begon het toch wel interessant te vinden om mijn voortgang bij te houden en dus downloadde ik Strava. Mijn beste vriendin (fervent hardloper) was helemaal in haar nopjes. Na een paar maanden kon ik zelfs… jawel… 5k lopen! Wat was ik trots. Op naar de 10! 

Toen gebeurde helaas het onvermijdelijke: ik kreeg last van m’n knie. Ik merkte aan alles dat ik even moest stoppen met rennen. Man man man, wat baalde ik daarvan. Toen ik vervolgens ook nog twee keer na elkaar ziek werd, ik nog een paar tripjes had gepland, het toen Fallas waren en ik daarna weer naar Nederland verhuisde, kwam er van hardlopen niet veel meer. Eenmaal geland in Nederland wilde ik het weer oppakken. Maar inmiddels had ik al zes weken lang geen flikker uitgevoerd. Waar dan te beginnen? 

In Valencia ontmoette ik Sebastián uit Argentinië. Hij is fysiotherapeut én… hardloopcoach! Al jaren heeft hij een eigen bedrijf (VAMCOR Vamos a Correr) waarin hij mensen coacht en hij een eigen hardloopkledinglijn verkoopt. Hij zei dat hij met liefde een trainingsschema voor me zou maken en ik besloot me aan te sluiten bij zijn ‘VAMCOR Army’. Nu ik een professionele coach had, zou het wel goed moeten komen, toch? 

Ik ben nu 1,5 week verder en ik kan je vertellen: dat professioneel trainen had ik best onderschat. 😉 We hadden in Valencia samen ook weleens een rondje hardgelopen, dus hij wist van mijn conditie. En dus vond hij dat ik wel gelijk kon beginnen met trainen voor de 10k (?!). Mijn eerste 1,5 week verliep ongeveer zo: 

De eerste training na 6 weken niks was op zijn zachtst gezegd pittig. Ik begon met goede moed en energie, maar al snel vond ik er geen zak meer aan (excuse my French). Met wat intervaloefeningen eindigde ik deze eerste run op 5,77 km. Maar blijkbaar had ik er nog 2 gemist, oeps – ik moest nog even wennen aan de Spaanse app waarmee we werken. Wat nog pittiger was, was de enorme spierpijn die ik had in de dagen erna. Ik kon bijna niet lopen. Had ik wel verwacht, maar toch. Zelfs op dag 3 had ik nog zeer veel last van vooral mijn kuiten. Maar er stond alweer een training op de planning. “Die pijn loop je er wel uit”, zei Sebas. 

Nou, dan mot het maar. Ik ging helemaal dood. Met o.a. 8x 200m sprinten. De spierpijn in m’n kuiten en liezen werd alleen maar erger. Ik vond er nu écht niks meer aan. Runners high? M’n reet! (opnieuw: excuse my language). “Als je thuis komt, even met je benen omhoog tegen de muur liggen, stretchen en je infraroodlamp op je kuiten schijnen en jezelf masseren”, kreeg ik als advies. Ik had het ergste alweer verwacht, maar Sebas kreeg gelijk: de volgende dag was de spierpijn minder! Dit gaf hoop. 

Gelijk vandaag alweer?! Jep. Het is belangrijk om in beweging te blijven na een flinke workout en dus mocht ik deze dag een ‘rustig’ rondje doen. 4,5km afgewisseld wandelen en rustig joggen. Ik had het warm, maar het ging. Begon ik dit nu alweer bijna leuk te vinden? 

Godzijdank mocht ik een dagje rusten, dat had ik wel even nodig. Maar eigenlijk niet voor de spierpijn, die viel tegen de verwachting in aardig mee! Op zaterdag voelde ik me dan ook wel weer fit genoeg om weer te gaan en stiekem had ik er best zin in. Vandaag geen interval, maar een duurloop. En eigenlijk vind ik dat veel fijner. Tot mijn verbazing mocht ik wel al gelijk 6k doen. Ik vond het best spannend. Maar eerlijk, het ging best goed! Ik zeg zeker niet dat het makkelijk was, maar uiteindelijk had ik zelfs nog wel een stukje verder gekund. 

Na een gezellig Koningsweekend achter de rug, mocht ik vandaag weer aan de bak. Ik had er eigenlijk ook wel weer zin in! Vol goede moed begon ik aan mijn training. Ik had verwacht dat hij wat minder intensief zou zijn, want ik hoefde dit keer maar 4x 200m te sprinten. Appeltje - eitje, leek me. Waar ik geen rekening mee had gehouden, was de wind. Oefff. De 2km joggen aan het einde waren daardoor erg zwaar. Ik kreeg mijn ene voet bijna niet meer voor de andere. Maar uiteindelijk had ik de 5,5 km volbracht. Mijn hemel. 

Ook na die laatste zware training valt de spierpijn erg mee! Ik heb de smaak weer lekker te pakken en ben blij om te zien dat mijn conditie zo snel vooruitgaat. Aanstaande zaterdag staat al 7k op de planning! En weet je? Ik kijk er niet eens tegenop. Ik weet niet of hardlopen écht m’n hobby gaat worden, maar door te merken dat ik zo snel vooruitgang boek, wordt het wel steeds leuker. En wetende dat ik dit doe met een ervaren coach, geeft me ook meer vertrouwen in dat ik zomaar weer een blessure loop. Misschien ga ik me binnenkort wel inschrijven voor een wedstrijd. (Who dis?!)

Vond je dit verhaal leuk, herkenbaar, interessant om te lezen en ben je benieuwd naar mijn verdere hardloopavonturen? Drop dan zeker even een reactie in de comments op LinkedIn! Joejoe!